مرکز پژوهشی مطالعات مدیریت منابع و کسب و کار دانش محورفصلنامه رهیافتی نو در آموزش و یادگیریدرحالدریا1320251221The Effectiveness of Cognitive Behavioral Hypnotherapy on Distress Tolerance among SAMPAD Adolescentsاثربخشی هیپنوتراپی شناختی–رفتاری بر تحمل پریشانی نوجوانان سمپاد25106610.22034/jnael.2025.251066FAسیده فائزهحسینی لقب شفیعیگروه روانشناسی، واحد آیت اله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران.Journal Article20250814The present study was conducted to examine the effectiveness of Cognitive Behavioral Hypnotherapy (CBH) on distress tolerance among SAMPAD adolescents. This study was applied in terms of purpose and employed a quasi-experimental design with a pretest–posttest control group and a two-month follow-up. The statistical population consisted of 253 female adolescents studying in the first cycle of secondary education at a SAMPAD school in Sari during the 2025–2026 academic year. A sample of 40 students was selected through purposive sampling based on the inclusion and exclusion criteria and was then randomly assigned to an experimental group (n = 20) and a control group (n = 20). Data were collected using the Distress Tolerance Scale developed by Simons and Gaher (2005). The experimental group received the Cognitive Behavioral Hypnotherapy protocol developed by Hammond (2012) in eight 90-minute sessions. The collected data were analyzed using repeated-measures analysis of variance (ANOVA) in SPSS version 26. The results indicated that, after controlling for the pretest scores, Cognitive Behavioral Hypnotherapy had a statistically significant effect on distress tolerance (p < .01). Furthermore, no statistically significant difference was found between the posttest and follow-up assessments, indicating the stability of the treatment effects over time. Therefore, it can be concluded that Cognitive Behavioral Hypnotherapy is effective in improving distress tolerance among SAMPAD adolescents. Accordingly, this therapeutic approach can be used to enhance distress tolerance among adolescents studying in SAMPAD schools.پژوهش حاضر با هدف اثربخشی هیپنوتراپی شناختی–رفتاری بر تحمل پریشانی نوجوانان سمپاد اجرا شد. این پژوهش از منظر هدف کاربردی است و از نوع طرح‌های نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری این پژوهش را 253 نوجوانان دختر مقطع اول متوسطه محصل در مدرسه استعدادهای درخشان (سمپاد) واقع در شهر ساری در بازه زمانی 05-1404 تشکیل می‌دهند. نمونه مورد نظر 40 دانش‌آموز که با توجه به ملاک‌های ورود و خروج از پژوهش با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی ساده در دو گروه 20 نفره جایگماری شدند. جهت جمع‌آوری اطلاعات از پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) بهره برده شد. برای گروه آزمایش پروتکل هیپنوتراپی شناختی-رفتاری (هاموند، 1391) در در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای اجرا شد و برای تجزیه و تحلیل اطلاعات به دست آمده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر در نرم افزار SPSS نسخه 26 بهره برده شد. نتایج نشان داد که هیپنوتراپی شناختی-رفتاری بر تحمل پریشانی پس از تعدیل میانگین‌های دو گروه بر اساس نمره پیش‌آزمون، از لحاظ آماری معنادار می‌باشد (01/0>P). افزون بر این تفاوت بین مرحله پس‌آزمون با پیگیری معنی‌دار نمی‌باشد که ناشی از ثبات درمان است. از این رو می‌توان نتیجه گرفت هیپنوتراپی شناختی–رفتاری بر تحمل پریشانی نوجوانان سمپاد تأثیر گذار است. در نتیجه از این رویکرد درمانی می‌توان در جهت افزایش تحمل پریشانی نوجوانان سمپاد بهره برد.مرکز پژوهشی مطالعات مدیریت منابع و کسب و کار دانش محورفصلنامه رهیافتی نو در آموزش و یادگیریدرحالدریا1320251122Comparing the effectiveness of solution-focused child skills training and acceptance and commitment-based play therapy on the self-esteem of anxious childrenمقایسه‌ی اثربخشی مهارت آموزی کودک به شیوه راه‌حل محور و بازی درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر عزت نفس کودکان مضطرب25106710.22034/jnael.2025.251067FAبنفشهحمیدیگروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایرانحسینعلیقنادزادگانگروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایرانبهراممیرزائیانگروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایرانJournal Article20250813Objective: This study aimed to compare the effectiveness of Solution-Focused Kids’ Skills Training and Acceptance and Commitment Therapy (ACT)-Based Play Therapy in improving the self-esteem of anxious children. Methods: This study employed a quasi-experimental design with a pretest–posttest, control group, and a three-month follow-up. The statistical population consisted of all anxious children aged 9–12 years attending schools in District 5 of Tehran, Iran, during the 2024–2025 academic year. A total of 60 students were selected through purposive sampling based on the study inclusion and exclusion criteria and were then randomly assigned to three equal groups using simple random allocation. Data were collected using the Coopersmith Self-Esteem Inventory (1967). The experimental groups received either the Solution-Focused Kids’ Skills Training protocol or the Acceptance and Commitment Therapy-Based Play Therapy protocol, each delivered in eight 60-minute sessions. The data were analyzed using repeated-measures analysis of variance (ANOVA) with SPSS version 26. Results: The findings revealed a significant difference in self-esteem between anxious children who received Solution-Focused Kids’ Skills Training and those who received Acceptance and Commitment Therapy-Based Play Therapy (P < 0.05). Based on the mean scores and effect sizes, Solution-Focused Kids’ Skills Training produced greater improvements in the self-esteem of anxious children than ACT-Based Play Therapy. Moreover, no significant differences were found between the posttest and the three-month follow-up scores for either intervention, indicating that the treatment effects were maintained over time. Conclusion: The findings suggest that Solution-Focused Kids’ Skills Training is more effective than Acceptance and Commitment Therapy-Based Play Therapy in enhancing the self-esteem of anxious children. Therefore, this intervention may be considered an effective evidence-based approach for promoting self-esteem among children with anxiety.هدف: این پژوهش با هدف مقایسه‌ی اثربخشی مهارت آموزی کودک به شیوه راه‌حل محور و بازی درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر عزت‌نفس کودکان مضطرب انجام شد. روش: پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری سه ماهه بود. جامعه‌ی آماری را کلیه‌ی کودکان 9 تا 12 ساله مضطرب مدارس ناحیه 5 شهر تهران در بازه زمانی 04-1403 تشکیل می‌دهند. نمونه 60 دانش‌آموز که به شیوه هدفمند بر حسب معیارهای ورود و خروج از پژوهش به روش تصادفی ساده در سه گروه به صورت مساوی جایگماری شدند. جهت جمع‌آوری اطلاعات از پرسشنامه عزت نفس کوپر اسمیت (1967) بهره برده شد. برای گروه‌های آزمایش پروتکل مهارت آموزی کودک راه حل محور طی 8 جلسه 60 دقیقه‌ای و پروتکل بازی درمانی مبتنی بر تعهد پذیرش طی 8 جلسه 60 دقیقه‌ای اجرا شد. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات بدست آمده از واریانس با اندازه‌گیری مکرر در نرم افزار SPSS-26 بهره برده شد. نتایج: نتایج نشان داد بین عزت‌نفس کودکان مضطرب در مهارت آموزی راه‌حل محور با بازی درمانی مبتنی بر تعهد و پذیرش تفاوت معنی‌دار وجود دارد ((P<0.05. با توجه به میانگین و اندازه اثر بدست آمده، مهارت آموزی راه‌حل محور سبب ایجاد تغییرات بیشتر در عزت‌نفس کودکان مضطرب شد و بین متغیرهای پژوهش در کودکان مضطرب در مراحل پس‌آزمون با پیگیری تفاوت معنی‌دار نبود که ناشی از ثبات درمان است. نتیجه‌گیری: رویکرد مهارت آموزی راه‌حل محور برای افزایش عزت‌نفس کارآمدی بیشتری نسبت به بازی درمانی مبتنی بر تعهد و پذیرش دارد.مرکز پژوهشی مطالعات مدیریت منابع و کسب و کار دانش محورفصلنامه رهیافتی نو در آموزش و یادگیریدرحالدریا1320251122The Relationship Between Family Cohesion and Affect Control with Academic Buoyancy among Male Second-Grade High School Students in Ahvaz, Iranبررسی ارتباط بین انسجام خانواده و کنترل عاطفه با سرزندگی تحصیلی دانش‌آموزان پسر مقطع دوم متوسطه شهر اهواز25113410.22034/jnael.2025.251134FAسولمازچحیلیگروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایرانهماچحیلیگروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایرانمژگانوطنخواهگروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایرانJournal Article20250822Academic buoyancy is recognized as one of the most important factors contributing to students' academic success, enabling them to effectively cope with everyday academic challenges, pressures, and setbacks. Among the factors influencing academic buoyancy, family cohesion and affect control play significant roles in promoting students' psychological well-being and academic adjustment. The present study aimed to investigate the relationship between family cohesion, affect control, and academic buoyancy among male high school students in Ahvaz, Iran. This applied study employed a descriptive-correlational cross-sectional design. The statistical population consisted of all male students enrolled in the second level of secondary education in Ahvaz during the 2024 academic year (N = 2,216). Based on the Krejcie and Morgan table, a sample of 423 students was selected through simple random sampling. Data were collected using Fisher's Family Cohesion Scale (1992), the Positive and Negative Affect Schedule (PANAS) developed by Watson, Clark, and Tellegen (1988), and the Academic Buoyancy Scale developed by Martin and Marsh (2006). Data were analyzed using descriptive statistics (mean and standard deviation) and inferential statistics, including Pearson's correlation coefficient and multiple regression analysis, with SPSS version 26. The findings indicated a positive and statistically significant relationship between family cohesion, affect control, and academic buoyancy among the participants (p < .05). Furthermore, the results of the multiple regression analysis demonstrated that family cohesion and affect control significantly predicted students' academic buoyancy. These findings suggest that strengthening family cohesion and enhancing students' affect regulation skills can improve academic buoyancy, increase academic motivation, enhance educational performance, and promote students' psychological well-being.سرزندگی تحصیلی یکی از مهم‌ترین عوامل مؤثر بر موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان است که می‌تواند آنان را در مواجهه با چالش‌ها، فشارهای تحصیلی و ناکامی‌های آموزشی یاری دهد. از جمله عوامل مؤثر بر شکل‌گیری و تقویت سرزندگی تحصیلی، انسجام خانواده و توانایی کنترل عاطفه هستند که نقش مهمی در سلامت روان و سازگاری تحصیلی دانش‌آموزان ایفا می‌کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین انسجام خانواده و کنترل عاطفه با سرزندگی تحصیلی دانش‌آموزان پسر مقطع دوم متوسطه شهر اهواز انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی ـ همبستگی از نوع مقطعی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش‌آموزان پسر مقطع دوم متوسطه شهر اهواز در سال تحصیلی ۱۴۰۳ به تعداد ۲۲۱۶ نفر بود. حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان ۴۲۳ نفر تعیین شد که به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها از مقیاس انسجام خانواده فیشر (۱۹۹۲)، مقیاس ارزیابی عاطفه مثبت و منفی واتسون، کلارک و تلگن (۱۹۸۸) و مقیاس سرزندگی تحصیلی مارتین و مارش (۲۰۰۶) استفاده شد. داده‌های پژوهش با استفاده از آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و همچنین آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه و با بهره‌گیری از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که بین انسجام خانواده و کنترل عاطفه با سرزندگی تحصیلی دانش‌آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (05/0>P). همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که انسجام خانواده و کنترل عاطفه قادرند سرزندگی تحصیلی دانش‌آموزان را به طور معناداری پیش‌بینی کنند. بر این اساس، تقویت روابط منسجم خانوادگی و آموزش مهارت‌های کنترل و تنظیم عواطف می‌تواند زمینه ارتقای سرزندگی تحصیلی، افزایش انگیزش، بهبود عملکرد آموزشی و ارتقای سلامت روان دانش‌آموزان را فراهم سازد.مرکز پژوهشی مطالعات مدیریت منابع و کسب و کار دانش محورفصلنامه رهیافتی نو در آموزش و یادگیریدرحالدریا1320251221Explaining Teachers’ Creative Teaching Based on Job Satisfaction and Self-Esteem: A Comparative Study between Female and Male Teachers in Isfahan Cityتبیین تدریس خلاق معلمان بر اساس رضایت شغلی و عزت‌نفس: مقایسه‌ای بین معلمان زن و مرد شهر اصفهان25113510.22034/jnael.2025.251135FAنسرینرحمانپورگروه روانشناسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران.زهراعبادیاستادیار، دانشکده روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانعلیبرغمدیکارشناس ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی، واحد بین الملل دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانJournal Article20250806<span>The present study aimed to explain teachers’ creative teaching based on job satisfaction and self-esteem, with an emphasis on comparing female and male teachers in Isfahan City during the academic year 2022–2023. This study was applied in terms of purpose and descriptive in terms of method, using a correlational and causal-comparative design. The statistical population consisted of all female and male teachers working in schools in Isfahan City during the academic year 2022–2023. The research sample included 80 teachers (40 female and 40 male) who were selected through stratified random sampling. Data were collected using the Minnesota Job Satisfaction Questionnaire, the Randcip Creative Teaching Questionnaire, and the Rosenberg Self-Esteem Scale. The collected data were analyzed using Pearson’s correlation coefficient, multiple regression analysis, and independent samples t-test. The findings indicated that there was a positive and significant relationship between job satisfaction and self-esteem with teachers’ creative teaching, and these two variables significantly predicted creative teaching. Furthermore, comparative results showed that there were no significant differences between female and male teachers in terms of job satisfaction, creative teaching, and self-esteem. Based on the findings, enhancing teachers’ job satisfaction and strengthening their self-esteem can play an effective role in increasing educational creativity and improving the quality of the teaching process.</span>پژوهش حاضر با هدف تبیین تدریس خلاق معلمان بر اساس رضایت شغلی و عزت‌نفس با تأکید بر مقایسه معلمان زن و مرد شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۱–۱۴۰۲ انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا، توصیفی از نوع همبستگی و علی ـ مقایسه‌ای بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی معلمان زن و مرد شاغل در مدارس شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۱–۱۴۰۲ بود. نمونه پژوهش شامل ۸۰ نفر (۴۰ معلم زن و ۴۰ معلم مرد) بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری طبقه‌ای تصادفی انتخاب شدند. برای جمع‌آوری دادهها از پرسشنامه رضایت شغلی مینه‌سوتا، پرسشنامه خلاقیت رندسیپ و پرسشنامه عزت‌نفس روزنبرگ استفاده شد. داده‌های پژوهش با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون چندگانه و آزمون t مستقل مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان داد که رضایت شغلی و عزت‌نفس با تدریس خلاق معلمان رابطه مثبت و معناداری دارند و این دو متغیر توانایی پیش‌بینی معنادار تدریس خلاق را دارا هستند. همچنین، نتایج مقایسه‌ای نشان داد که بین معلمان زن و مرد از نظر متغیرهای مورد بررسی تفاوت معناداری مشاهده نشد. بر اساس یافته‌های پژوهش، افزایش رضایت شغلی و تقویت عزت‌نفس معلمان می‌تواند زمینه ارتقای خلاقیت در فرآیند تدریس و بهبود کیفیت آموزشی را فراهم کند.مرکز پژوهشی مطالعات مدیریت منابع و کسب و کار دانش محورفصلنامه رهیافتی نو در آموزش و یادگیریدرحالدریا1320251221The Effectiveness of Cognitive Behavioral Play Therapy on Hope and Self-Esteem among Children of Divorceاثربخشی بازی درمانی شناختی رفتاری بر امیدواری و عزت نفس کودکان طلاق25112410.22034/jnael.2025.251124FAمریمتفکرگروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایرانفاطمهبرزعلیگروه روانشناسی، واحد بندرگز، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرگز، ایرانJournal Article20250803<span>The present study aimed to investigate the effectiveness of Cognitive Behavioral Play Therapy (CBPT) on hope and self-esteem among children of divorce in Gorgan City. This study was applied in terms of purpose and employed a quasi-experimental design using a pretest–posttest format with a control group. The statistical population consisted of all children aged 7 to 11 years who attended psychology clinics in Sari during the 2024–2025 period (1403–1404 in the Iranian calendar). A total of 30 children were selected through purposive sampling based on the study's inclusion criteria and were randomly assigned to either an experimental group (n = 15) or a control group (n = 15). The experimental group received Cognitive Behavioral Play Therapy over 12 sessions, conducted twice a week, with each session lasting 90 minutes. The control group received no intervention during the same period. Data were collected using the Children's Hope Scale developed by Snyder et al. (1995) and the Coopersmith Self-Esteem Inventory (CSEI) (1967). Data were analyzed using analysis of covariance (ANCOVA), and all statistical analyses were performed with SPSS version 26. The findings revealed significant differences between the experimental and control groups in the mean scores of hope and self-esteem. After controlling for pretest scores, Cognitive Behavioral Play Therapy had a statistically significant positive effect on both hope and self-esteem (p < .05). These findings suggest that Cognitive Behavioral Play Therapy is an effective intervention for enhancing hope and self-esteem among children of divorce.</span>پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی بازی درمانی شناختی رفتاری بر امیدواری و عزت نفس کودکان طلاق شهر گرگان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه‌آماری این پژوهش را کلیه کودکان 7 تا 11ساله مراجعه کننده به کلینیک‌های روانشناسی شهر گرگان در سال 04-1403 تشکیل دادند که بدین منظور 30 کودک به روش نمونه‌گیری هدفمند و بر اساس معیارهای ورود به پژوهش انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) به صورت تصادفی جایگماری شدند. برای گروه آزمایش در طول 12 جلسه، هفته‌ای دو جلسه به مدت 90 دقیقه، بازی درمانی شناختی رفتاری اجرا شد ولی در این مدت به گروه کنترل هیچ آموزشی ارائه نشد. جهت جمع‌آوری داده‌های پژوهش از مقیاس امیدواری اشنایدر (1995) و برای سنجش عزت نفس از پرسشنامه هنجاریابی شده‌ی کوپر اسمیت (1967) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل دادهها در بخش آمار‌استنباطی از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده گردید. اطلاعات جمع‌آوری شده با نرم افزارSPSS-26 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد بین میانگین نمرات در مؤلفه‌های امیدورای و عزت نفس در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری وجود داشت. به طوری که در مقایسه نمرات پس‌آزمون به پیش‌آزمون، بازی درمانی بر امیدواری و عزت نفس پس از تعدیل میانگین‌های دو گروه بر اساس نمره پیش آزمون، از لحاظ آماری معنادار می‌باشد. که می‌توان نتیجه گرفت از این رویکرد درمانی می‌توان در جهت افزایش امیدواری و عزت نفس در کودکان طلاق بهره برد.مرکز پژوهشی مطالعات مدیریت منابع و کسب و کار دانش محورفصلنامه رهیافتی نو در آموزش و یادگیریدرحالدریا1320251221The Role of Emotional Intelligence in the Relationship between Social Media Use and Academic Adjustment among Eleventh-Grade Studentsبررسی نقش هوش هیجانی در ارتباط بین استفاده از سوشال مدیا و سازگاری تحصیلی دانش‌آموزان پایه یازدهم25114410.22034/jnael.2025.251144FAمحترمرجبیکارشناس ارشد، گروه روانشناسی، مؤسسه آموزش عالی فروردین، قائم شهر، ایرانطالبعلیپورشریعهدکتری روانشناسی، دانشگاه لینکلن، مالزیساراعلیزادهگروه روانشناسی، واحد بهشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بهشهر، ایرانJournal Article20250713<span>The present study aimed to examine the role of emotional intelligence in the relationship between social media use and academic adjustment among eleventh-grade students in Sari. In terms of its objective, the study was applied in nature, and in terms of methodology, it employed a descriptive correlational design. The statistical population consisted of all eleventh-grade students in Sari during the 2024–2025 academic year. The sample size was determined based on the Krejcie and Morgan table and selected using multistage cluster random sampling.The data collection instruments included the Social Media Use Questionnaire developed by Li et al. (2005), the Schutte Emotional Intelligence Scale developed by Schutte et al. (1998), and the Sinha and Singh Academic Adjustment Inventory (1993). The data were analyzed using descriptive statistics and inferential statistical methods, including Pearson’s correlation coefficient, regression analysis, and mediation analysis to examine the mediating role of emotional intelligence, using SPSS version 21.The findings showed a significant negative relationship between social media use and academic adjustment. A significant negative relationship was also found between social media use and emotional intelligence, whereas emotional intelligence was positively and significantly associated with academic adjustment. The results of the analyses indicated that emotional intelligence played a significant mediating role in the relationship between social media use and academic adjustment. Specifically, higher levels of emotional intelligence could explain part of the negative effect of excessive social media use on academic adjustment. Therefore, strengthening emotional intelligence skills among students may help reduce the adverse consequences of inappropriate social media use and promote their academic adjustment.</span>هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش هوش هیجانی در رابطه بین استفاده از فضای مجازی و سازگاری تحصیلی دانش‌آموزان پایه یازدهم شهرستان ساری بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش‌آموزان پایه یازدهم شهرستان ساری در سال تحصیلی ۱۴۰4–۱۴۰3 تشکیل دادند. حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان تعیین و به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شد. ابزارهای گردآوری دادهها شامل پرسشنامه استفاده از فضای مجازی لی و همکاران (۲۰۰۵)، پرسشنامه هوش هیجانی شوت و همکاران (۱۹۹۸) و پرسشنامه سازگاری تحصیلی سینها و سینگ (۱۹۹۳) بود. دادهها با استفاده از شاخص‌های آمار توصیفی و آزمون‌های آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون و تحلیل نقش میانجی هوش هیجانی با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۱ تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد که بین میزان استفاده از فضای مجازی و سازگاری تحصیلی رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین، بین استفاده از فضای مجازی و هوش هیجانی رابطه منفی و معنادار و بین هوش هیجانی و سازگاری تحصیلی رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد. نتایج تحلیل‌ها بیانگر آن بود که هوش هیجانی در رابطه بین استفاده از فضای مجازی و سازگاری تحصیلی نقش معناداری ایفا می‌کند؛ به‌گونه‌ای که افزایش هوش هیجانی می‌تواند بخشی از اثر منفی استفاده افراطی از فضای مجازی بر سازگاری تحصیلی را تبیین کند. بر این اساس، تقویت مهارت‌های هوش هیجانی در دانش‌آموزان می‌تواند به کاهش پیامدهای منفی استفاده نامناسب از فضای مجازی و ارتقای سازگاری تحصیلی آنان کمک کند.